migranci-uchodźcy

O NAS

Migranci i uchodźcy od początków działania Caritas stanowili grupę, którą otaczaliśmy i otaczamy szczególną troską. Od początków napływu ludności czeczeńskiej w wyniku konfliktu na Kaukazie oraz Bośniaków i Serbów po wojnie w byłej Jugosławii w latach 90-tych uruchomiliśmy Centra Pomocy Migrantom i Uchodźcom, które funkcjonują do dziś. W obecnej sytuacji, kiedy mamy do czynienia z masowym exodusem ludzi z Bliskiego Wschodu jesteśmy z naszymi lokalnymi zespołami Caritas otwarci na niesienie pomocy potrzebującym.

Caritas Polska jest instytucją charytatywną Konferencji Episkopatu Polski, jedną z największych organizacji charytatywnych działających w Polsce. Naszą misją jest wspieranie osób wykluczonych społecznie, w tym także dbanie o ich godność i prawa im przysługujące. Caritas Polska współpracuje z 44 Caritas diecezjalnymi posiadającymi placówki w całej Polsce. Caritas Polska jest aktywna na arenie międzynarodowej, jest członkiem Caritas Internationalis i Caritas Europa.

Caritas kontynuuje to dzieło i codziennie wspiera uchodźców mieszkających w Polsce. Od początku 2016 roku, Caritas Polska wraz z 6. Centrami Pomocy Migrantom i Uchodźcom Caritas realizuje projekt „Nowy Dom Polska”, którego celem jest kompleksowe wsparcie migrantów i uchodźców.

Partnerami projektu są: Urząd do Spraw Cudzoziemców oraz Caritas diecezji: białostockiej, siedleckiej, lubelskiej, zielonogórsko-gorzowskiej i warszawskiej. W ramach przewidzianych działań integracyjnych wsparcie w Centrach Pomocy Migrantom i Uchodźcom w bieżącym i przyszłym roku otrzyma ponad 5 tys. osób.

Według danych UdSC największą grupę uchodźców stanowią obywatele Federacji Rosyjskiej narodowości czeczeńskiej, a także Ukraińcy. W ostatnim czasie zwiększyła się liczba składanych wniosków przez obywateli Tadżykistanu.

Wsparcie cudzoziemcom Caritas zapewnia dzięki realizacji projektu „Nowy Dom Polska”. Celem działań tego przedsięwzięcia jest pomoc socjalna, psychologiczna oraz doradztwo międzykulturowe.

Zgodnie z naszą misją duży procent wśród beneficjentów projektu stanowią osoby z grupy szczególnej troski, tj. osoby niepełnosprawne, matki samotnie wychowujące dzieci oraz przewlekle chorzy, którym zapewniamy wsparcie w postaci leków. Pracownicy Caritas są również obecni z pomocą w ośrodkach otwartych i strzeżonych dla cudzoziemców.

W ramach projektu beneficjenci mogą liczyć na dofinansowanie do wynajmu mieszkań  i opłatach do przedszkoli dla najmłodszych, dopłatę przy zakupie leków, przy drobnych zabiegach medycznych, zakupie podręczników i wyprawek szkolnych, możliwości udziału w turnusie integracyjnym dla dzieci. Poza materialną pomocą Caritas zaplanował szereg imprez międzykulturowych, w których cudzoziemcy będą mogli zaprezentować swoje talenty.

Caritas angażuje się również w pomoc naszym rodakom z terenów Mariupola i Donbasu,  którzy postanowili rozpocząć nowe życie w Polsce. Od stycznia 2014 r.

w ośrodku Caritas w Rybakach i Łańsku przebywało 176 osób, które przez pół roku uczestniczyło w zajęciach integracyjnych. Po półrocznym pobycie w ośrodku uchodźcy

z Donbasu zaczęli funkcjonować samodzielnie w polskim społeczeństwie.  W listopadzie  w 2015 roku kolejna grupa w liczbie 188 osób polskiego pochodzenia  z terenów Ukrainy objętych konfliktem zbrojnym rozpoczęła półroczny pobyt  w ośrodku Caritas w Rybakach i Łańsku, gdzie uczą się języka polskiego i legalizują swój status, by móc zacząć samodzielne życie w Polsce.

Czerpiemy również z doświadczenia zachodnich Caritas narodowych, co pozwala nam na korzystanie z dobrych praktyk wypracowanych w przyjmowaniu uchodźców i oferowaniu im kompleksowego wsparcia.

Cykliczne spotkania departamentów Caritas odpowiedzialnych za realizację misji pomocy niesionej uchodźcom pozwala Caritas Polska być zaufanym partnerem dla instytucji międzynarodowych oraz krajowych. Caritas Polska jest członkiem Caritas Europa, należy również do struktur Caritas Internationalis, Międzynarodowej Katolickiej Komisji do spraw Migracji, uczestniczy systematycznie w spotkaniach Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych.

Dzięki szkoleniom zapewnianym przez struktury międzynarodowe katolickich organizacji zajmujących się tematyką uchodźczą Caritas ciągle się rozwija i stara się proponować nowe działania na rzecz uchodźców.

Staramy się również wspierać aktywne działania samych cudzoziemców i w tym celu prowadzimy dialog organizując spotkania z fundacjami, które są założone przez migrantów. Pozwala nam to na wymianę dobrych praktyk, doświadczeń oraz rozszerzenie współpracy na rzecz potrzebujących.

AKTUALNOŚCI

TRANSLATION

NASZE PROJEKTY

Zobacz wszystkie
Aplikacja Mobilna
Edu Mapa
Nowy Dom Polska
Nowy Dom Polska
Nowy Dom Polska
more infoview larger
Aplikacja Mobilna
Aplikacja Mobilna
more infoview larger

UCHODŹCY I MIGRANCI

KOŚCIÓŁ O UCHODŹCACH

Komunikat Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek

czytaj więcej

Message of his holiness Pope Francis for the world day of migrants and refugees 2016

czytaj więcej

Przyjęcie Chrystusa w Uchodźcachi Przymusowo Przesiedlonych

czytaj więcej

Uchodźcy i Migranci w Kościele Katolickim. O integracji i zapobieganiu wykluczeniu społecznemu imigrantów. Rozmowa z Dyrektorem Caritas Polska, Ks. dr Marianem Suboczem

Integracja cudzoziemców to duże wyzwanie społeczne.  Jak odnosi się do tego tematu społeczna nauka Kościoła?

Zgodnie z założeniem katolickiej nauki społecznej każdemu przysługuje prawo do migracji. Konstytucja Dogmatyczna o Kościele stwierdza, że ludzie są skłonieni różnymi powodami do zmiany miejsca pobytu i sposobu swojego życia. Jan XXIII w swojej encyklice „Pacem in terris” stwierdza jednoznacznie, że: „każdemu człowiekowi winno przysługiwać nienaruszalne prawo pozostawania na obszarze swego własnego kraju lub też zmiany miejsca zamieszkania”. Dla papieża jest rzeczą oczywistą, że bycie obywatelem określonego państwa nie sprzeciwia się w niczym temu, że jest on również członkiem rodziny ludzkiej oraz „obywatelem owej obejmującej wszystkich ludzi i wspólnej wszystkim społeczności” (PT 25).

Jan Paweł II w swojej encyklice „Laborem exercens” przypomina to samo nauczanie, że Kościół uznaje prawo każdego człowieka do „opuszczenia kraju swego pochodzenia z różnych motywów, żeby szukać lepszych warunków życia w innych krajach” (LE 23).

Należy również przypomnieć, o tym,  że prawo do migracji wypływa z trzech oddzielnych zasad katolickiej nauki społecznej: prawa do utrzymania rodziny, pierwszeństwa rodziny nad państwem i prawa do inicjatywy gospodarczej. Kościół naucza, że: „ludzie mają prawo do prywatnego posiadania dóbr materialnych, które zapewniają ojcu rodziny zabezpieczenie fizycznego, duchowego i materialnego rozwoju rodziny. Z tego wywodzi się również prawo rodziny do zmiany miejsca zamieszkania”.[1] Przywilej rodziny do budowania lepszego życia nie może być nigdy ograniczony przez państwo. Należy tu jednak podkreślić, że przyczyną migracji może być również restrykcyjna polityka imigracyjna państwa, która zawsze prowadzi do osłabienia podmiotowości jednostki, ograniczenia wolnej wymiany i swobody umów, co w konsekwencji zmusza ludzi do zmiany miejsca zamieszkania.

Cudzoziemcy często czują się obco w nowym kraju. Zdarzają się przypadki, że są źle traktowani w swojej nowej ojczyźnie. Jak nauczyć ludzi życzliwości do imigrantów?

Migracja jest jednym z tych bardzo skomplikowanych zjawisk, które dotyka wielu ludzi na całym świecie. Dlatego też, Kościół stara się dbać o  poszanowanie praw imigrantów. Kościół widzi imigrantów przez pryzmat Chrystusa i z pomocą wiary stara się bardziej zrozumieć, co jest wymagane od nas Katolików i obywateli w rozwiązywaniu złożonych spraw związanych z kwestią imigracji. Ponadto, jako chrześcijanie uznajemy daną przez Boga wartość każdej osobie ludzkiej a przez to podstawowej godności ludzkiej, do której wszyscy są upoważnieni. Przyjmowanie przybysza – znamienna cecha Kościoła od samego początku – pozostaje niezbędną i podstawową cechą Kościoła i społeczeństwa także dzisiaj. Kiedy Jezus nakazał nam miłować naszego bliźniego, uczony w Prawie zapytał Go aby sprecyzował kogo miał na myśli jako bliźniego. Zamiast podając mu prawną różnicę pomiędzy tym, kto jest bliźnim, a kto nie jest, Jezus opowiedział mu przypowieść o Dobrym Samarytaninie (Łuk. 10:25). Jezus uczy nas, że bliźnim jest ta osoba, która nas potrzebuje. Widzenie imigranta przez pryzmat wiary znajduje swój początek w wyraźnym nauczaniu Chrystusa: „Byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie” (Mat. 25:35). Jezus utożsamił się osobiście z obcym i zobowiązał swoich uczniów aby rozpoznali Go w nieznanym przybyszu. Troska o imigranta dlatego staje się czymś więcej niż wzajemna dobroć, tolerancja, czy sprawiedliwość społeczna; przyjmowanie przybysza wyraża naszą wiarę w Jezusa Chrystusa. Wielu imigrantów uciekło ze swojej ojczyzny z powodu wojny, skrajnego ubóstwa, przemocy, prześladowania albo klęski naturalnej. To przemieszczanie się ludzi z jednego miejsca na drugie było i jest trwałą cechą ludzkiej historii. Z godności każdej osoby ludzkiej wypływają podstawowe prawa ludzkie, które zawierają także prawo to opuszczenia swojego kraju i znalezienia nowego miejsca do życia i pracy. Według nauki społecznej Kościoła te prawa nie są nadane przez rządy czy władze ludzkie – one są wrodzone w osobę ludzką.

Migranci są grupą społeczną, której wiele uwagi poświęca obecny papież Franciszek, który we 12 września 2015 r., we wspomnienie Najświętszego Imienia Maryi podkreślał wagę spotkania z drugim człowiekiem:

„Objawienie biblijne zachęca do przyjęcia obcokrajowca, zapewniając, że tak czyniąc, otwiera się drzwi Bogu, a w obliczu drugiej osoby dostrzega się rysy twarzy Jezusa Chrystusa. Wiele organizacji, stowarzyszeń, ruchów, zaangażowanych grup, instytucji diecezjalnych, krajowych i międzynarodowych doświadcza zdumienia i radości ze święta spotkania, z wymiany i solidarności. Oni rozpoznali glos Jezusa Chrystusa: „Oto stoję u drzwi i kołaczę” (Ap 3,20).

Podczas orędzia na Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy 17 stycznia 2016 r. papież wspomniał: „Migranci i uchodźcy są dla nas wyzwaniem. Odpowiedź daje Ewangelia miłosierdzia”.

Szereg gestów wykonanych przez papieża jak umycie stóp 11 migrantom w Wielki Czwartek, jak również przywiezienie z wyspy Lesbos 3 rodzin- uchodźców syryjskich są świadectwem i drogowskazem dla nas chrześcijan – abyśmy otworzyli nasze serca na drugiego człowieka. Znamienne jest również ostatnie wezwanie papieża dodające otuchy uchodźcom: „Nie jesteście sami”.

Ten temat poruszany był także przez papieża Benedykta XVI, który 10 stycznia 2010 roku podczas modlitwy Anioł Pański wskazał wiernym kierunek, w którym powinni starać się wypełniać rolę dobrych chrześcijan wobec imigrantów. „Imigrant jest istotą ludzką, odmienną ze względu na pochodzenie, kulturę i tradycje, ale jest osobą, którą należy szanować, posiadającą prawa i obowiązki, w szczególności w dziedzinie pracy, gdzie łatwiej o pokusę wyzysku, ale także, jeśli chodzi o konkretne warunki bytowe (…). Problem jest nade wszystko ludzki! Wzywam do spojrzenia w twarz drugiego i odkrycia, że ma on duszę, historię i życie, i że Bóg miłuje go tak samo, jak mnie”.

Rolą Kościoła jest edukacja na rzecz miłości i tolerancji do drugiego człowieka. W orędziu z okazji 97. Światowego Dnia Migranta i Uchodźcy Benedykt XVI podkreślił: „Przyjmowanie uchodźców i udzielanie im gościny jest obowiązkiem wszystkich, wynikającym z ludzkiej solidarności, która nakazuje nam zadbać o to, by nie poczuli się odizolowani z powodu nietolerancji i obojętności.

W sposób szczególny święta Eucharystia stanowi w sercu Kościoła niewyczerpane źródło jedności całej ludzkości. Miłosierdzie, praktykowane zwłaszcza względem ubogich i słabych, stanowi kryterium autentyczności celebracji eucharystycznych. W świetle hasła „Jedna rodzina ludzka” – podsumowuje Ojciec Święty – należy wziąć pod uwagę w szczególności sytuację uchodźców i innych migrantów przymusowych, którzy stanowią pokaźną część zjawiska migracyjnego” – dodał Benedykt XVI.

Benedykt XVI przypomniał, że: „przyjmowanie uchodźców i udzielanie im gościny jest obowiązkiem wszystkich, wynikającym z ludzkiej solidarności, która nakazuje nam zadbać o to, by nie poczuli się odizolowani z powodu nietolerancji i obojętności”.  Benedykt XVI przywołał też słowa naszego rodaka – Jana Pawła II z 2001 roku: „Powszechne dobro wspólne ogarnia (…) całą rodzinę narodów, przekraczając granice egoistycznych nacjonalizmów”. Podczas swego orędzia Ojciec Święty zachęcił wiernych do modlitwy o braterskie relacje między ludźmi i o to, by „w sferze życia społecznego, politycznego i instytucjonalnego wzrastały zrozumienie i wzajemny szacunek między narodami i kulturami”. Podsumowaniem tych rozważań niech będą słowa świętego Pawła, który nalegał na Chrześcijan w Rzymie: „przygarniajcie siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął was ku chwale Boga” (Rzy. 15:7).

Czy Caritas Polska prowadzi działania mające na celu wspieranie środowisk imigranckich?

Migranci i uchodźcy od początków działania Caritas stanowili grupę, którą otaczaliśmy i otaczamy szczególną troską. Od początków napływu ludności czeczeńskiej w wyniku konfliktu na Kaukazie oraz Bośniaków i Serbów po wojnie w byłej Jugosławii w latach 90-tych uruchomiliśmy Centra Pomocy Migrantom i Uchodźcom, które funkcjonują do dziś. I właśnie w obecnej sytuacji, kiedy mamy do czynienia z masowym exodusem ludzi z Bliskiego Wschodu jesteśmy z naszymi lokalnymi zespołami Caritas otwarci na niesienie pomocy potrzebującym.

Caritas codziennie wspiera uchodźców mieszkających w Polsce. Od początku stycznia br. Caritas Polska wraz z 6. Centrami Pomocy Migrantom i Uchodźcom realizuje projekt „Nowy Dom Polska”, którego celem jest kompleksowe wsparcie migrantów i uchodźców. Partnerem projektu są: Urząd do Spraw Cudzoziemców oraz Caritas archidiecezji i diecezji: białostockiej, siedleckiej, lubelskiej, zielonogórsko-gorzowskiej, warszawskiej. W ramach przewidzianych działań integracyjnych ponad 5 tys. potrzebujących cudzoziemców otrzyma pomoc.

Celem działań tego przedsięwzięcia jest pomoc socjalna, psychologiczna oraz doradztwo międzykulturowe.  Doradczyniami międzykulturowymi zatrudnionymi przez lokalne Caritas są cudzoziemki narodowości: czeczeńskiej, syryjskiej i ukraińskiej.

W ramach projektu beneficjenci będą mogli liczyć na dofinansowanie do wynajmu mieszkań  i opłatach do przedszkoli dla najmłodszych, dopłatę przy zakupie leków, przy drobnych zabiegach medycznych, zakupie podręczników i wyprawek szkolnych, możliwości udziału w turnusie integracyjnym dla dzieci. Poza materialną pomocą Caritas zaplanował szereg imprez międzykulturowych, w których cudzoziemcy będą mogli zaprezentować swoje talenty.

Analizując systematycznie zmieniającą się sytuację migracji Caritas wychodzi naprzeciw potrzebom uchodźców i proponuje im innowacyjne formy pomocy. W najbliższym czasie uruchomimy bezpłatną aplikację mobilną tłumaczoną na 4 języki, dzięki której cudzoziemcy dowiedzą się m.in.: jak w prosty sposób zalegalizować swój pobyt w RP, jakie są prawa cudzoziemców w Polsce, jaki jest system pomocy socjalnej i gdzie można skorzystać z pomocy.

Z racji tego, że wszelkie informacje, przewodniki, informatory są skierowane do dorosłych cudzoziemców, zatrudnieni przez nas psychologowie stworzą przyjazne pakiety edukacyjne dla dzieci pt. „Edu-Mapa dla Dzieciaka”. Cel tego działania, to próba oswojenia dziecka cudzoziemskiego z nową sytuacją, w której się znalazło.

Staramy się również wspierać aktywne działania samych cudzoziemców i w tym celu prowadzimy dialog organizując spotkania z fundacjami, które są założone przez migrantów. Pozwala nam to na wymianę dobrych praktyk, doświadczeń oraz rozszerzenie współpracy na rzecz potrzebujących.

Zgodnie z naszą misją duży procent wśród beneficjentów projektu stanowią osoby z grupy szczególnej troski, tj. osoby niepełnosprawne, matki samotnie wychowujące dzieci oraz przewlekle chorzy, którym zapewniamy wsparcie w postaci leków. Pracownicy Caritas są również obecni z pomocą w ośrodkach otwartych i strzeżonych dla cudzoziemców.

Czy Caritas Polska uczestniczy w debacie na temat polityki migracyjnej?

Caritas Polska jest doświadczona w realizowaniu programów pomocowych na rzecz imigrantów i jej opinia jest cenna dla organów państwowych zajmujących się problemem migracji. Jako jedna z instytucji zajmujących się imigrantami Caritas Polska brała czynny udział w Zespole do Spraw Migracji MSWiA w zakresie konsultacji społecznych nad projektem dokumentu strategicznego „Polityka migracyjna Polski – stan obecny i postulowane działania”. W kontekście działań podejmowanych przez Caritas szczególnie ważnym aspektem ww. dokumentu jest część poświęcona integracji cudzoziemców z polskim społeczeństwem. Programy integracyjne mają umożliwić samodzielne funkcjonowanie w społeczeństwie poprzez naukę języka polskiego, uzyskanie kwalifikacji przydatnych na rynku pracy, dostęp do mieszkań. Caritas Polska była członkiem Międzyresortowego Zespołu ds. Przesiedleń i Relokacji.

Jaka jest rola dialogu międzyreligijnego w podejmowaniu działań na rzecz integracji imigrantów?

Dialog międzyreligijny jest kwestią bardzo trudną, ale konieczną. Szczególnie ważny dla świata jest dialog chrześcijan z islamem. Prawdopodobnie zdecyduje o tym, jak będzie wyglądać przyszłość. Aby dialog był skuteczny, trzeba się spotykać i rozmawiać, a także podejmować inicjatywy w ramach dialogu między religiami. Szczególnie ważny wkład w zaangażowanie we współpracę międzyreligijną islamu i chrześcijaństwa miał pontyfikat Jana Pawła II, który zmienił relacje katolicko-muzułmańskie, stanowiąc całą epokę kulturowej przemiany. Wzajemne stosunki pomiędzy religijnymi instytucjami i wyznawcami nacechowane były wrogością, nieufnością. W dokumencie Soboru Watykańskiego II czytamy: „Kościół spogląda z szacunkiem również na muzułmanów, czcicieli jedynego Boga, żyjącego i samoistnego, miłosiernego i wszechmocnego, Stworzyciela nieba i ziemi, który przemówił do ludzi. Starają się również poddawać z całej duszy Jego ukrytym postanowieniom, tak jak poddał się Bogu Abraham, do którego islamska wiara chętnie się odwołuje. Jezusa wprawdzie nie uznają za Boga, czczą Go jednak jako proroka a Jego dziewiczą matkę, Maryję , darzą szacunkiem i niekiedy pobożnie Ją wzywają. Oczekują nadto dnia sądu, kiedy Bóg odda zapłatę wszystkim wskrzeszonym ludziom. Dlatego też cenią życie moralne i czczą Boga szczególnie przez modlitwę, jałmużnę i post”.[2]

Dialog ten, toczący się na wielu płaszczyznach, przybiera też formę tzw. dialogu życia, ponieważ wyznawcy obu religii muszą współistnieć na tej samej planecie. „Dziś szczególnie nam potrzeba dialogu i wzajemnego szacunku. Niech temu celowi służy Dzień Islamu. Głębsze poznanie źródeł naszej wiary, świętych tekstów – Biblii i Koranu – uczy nas, że nie może być żadnego usprawiedliwienia dla walki i terroru w imię boga, ponieważ Bóg nasz jest „Bogiem pokoju”. Czas niepokoju wzywa nas do budowania pokoju dziś”. Tak pisał w 2004 r. biskup Tadeusz Pikus, przewodniczący Komitetu Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi Episkopatu Polski i członek zarządu głównego Rady Wspólnej Katolików i Muzułmanów w orędziu na IV Dzień Islamu w Kościele katolickim w Polsce. Dialog chrześcijańsko-muzułmański w Polsce, zainicjowany w Pieniężnie w 1985 r., również rozwijał się zgodnie z myślą Soboru Watykańskiego II i w duchu, jaki nadał dialogowi Jan Paweł II swymi czynami i swoją otwartością. W dialogu trzeba zwracać uwagę na czynniki osobowościowe, które w przypadku beatyfikowanego Jana Pawła II  szczególnie przyczyniły się do wzajemnego zbliżenia chrześcijan i muzułmanów.

Autentyczny dialog międzyreligijny powinien prowadzić przede wszystkim do prawdziwego poznania się obu religii oraz ich przedstawicieli i powstania między nimi relacji opartych na wzajemnym szacunku. Chrześcijanie i muzułmanie podejmują wiele starań w tym kierunku, a także w celu wspólnego wsłuchiwania się w Boże objawienie dane ludzkości.

Jaka jest rola Caritas Internationalis i Caritas Europa  w kwestiach związanych ze strategią działania wobec środowisk imigrantów?

Dzięki obecności Caritas Polska w strukturach międzynarodowych Caritas Europa i Caritas Internationalis uczestniczymy w spotkaniach międzynarodowych, których celem jest wymiana doświadczeń z innymi krajami UE. Caritas Internationalis organizuje pomoc dla ludzi bez względu na rasę, narodowość, płeć lub poglądy polityczne, filozoficzne czy religijne. Zgodnie z przesłaniem ewangelicznym, Caritas Internationalis  wspiera migrantów ubiegających się o azyl, broni praw cudzoziemców i oferuje pomoc socjalną i prawną. Na podstawie doświadczeń we współpracy z lokalnymi Caritas, Caritas Internationalis stara się również wpływać na konstruktywne zmiany w prawie dotyczącym migrantów.

Z kolei Caritas Europa w swoich działaniach na rzecz uchodźców koncentruje się na problemach migracji na terenie naszego kontynentu. W związku z tym, że demograficzny i ekonomiczny stan większości państw europejskich domaga się obecnie napływu nowych sił ludzkich Caritas Europa stara się przekonać instytucje państwowe zajmujące się imigrantami do tego, że zapewnienie opieki pozwoli im zintegrować się ze społeczeństwem, a to z kolei będzie miało korzystny wpływ na rozwój gospodarki. Integracja nowych mieszkańców Europy jest więc niezwykle potrzebna, także na poziomie strategicznego planowania strukturalnego.

Nasza obecność w tych strukturach jest bardzo ważna, gdyż dzięki nim możemy uczyć się, jak w krajach o dłuższej tradycji imigracji pracuje się na rzecz integracji. Ważną rolą Caritas Europa jest również prowadzenie lobbingu wobec instytucji Unii Europejskiej, której instytucje mają istotny wpływ na sytuacje migrantów na naszym kontynencie.

[1] A.M. Yuengert, Catholic Social Teaching on the Economics of Immigration, Journal of Market & Morality 3, no 1 (Spring 2000), s. 89.

[2] Deklaracja o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich Nostra aetate 3, w: Sobór Watykański II, Konstytucje, dekrety i deklaracje. Pallottinum, Poznań 2002.

Przesłanie Kościołów w Polsce w sprawie uchodźców

30 czerwca 2016

„Gościnności nie zapominajcie; przez nią bowiem niektórzy, nie wiedząc o tym, aniołów gościli. Pamiętajcie […] o uciskanych, skoro sami również w ciele jesteście” (Hbr 13,2-3).

Narody Europy i Kościoły stoją przed ogromnym wyzwaniem, którym jest kryzys migracyjny. Około trzech milionów ludzi z krajów Afryki i Azji przekroczyło granicę Unii Europejskiej. Jedni z nich uciekają z powodu wojny i prześladowań religijnych, inni w poszukiwaniu lepszego życia.

Obecna sytuacja wystawiła na próbę koncepcję współpracy państw w ramach Unii Europejskiej. Dała się zauważyć polaryzacja stanowisk w kwestii skutecznych sposobów radzenia sobie z kryzysem migracyjnym. Przed tym wyzwaniem stanęła także Polska.

Obowiązki chrześcijan w tym zakresie wynikają z Objawienia Bożego i Tradycji Kościołów. W Księdze Rodzaju czytamy, że gdy nastał głód w kraju, w którym mieszkał Abraham, udał się on do Egiptu i tam osiedlił się jako cudzoziemiec (por. Rdz 12,10). Również patriarcha Jakub na polecenie Boże przeniósł się z całą rodziną i dobytkiem do Egiptu i tam znalazł ratunek przed śmiercią głodową (por. Rdz 42,1-6; 46,1-7). Losu uchodźcy doświadczył także nasz Pan, Jezus Chrystus oraz Jego Rodzina, gdy musieli uciekać przed gniewem Heroda (por. Mt 2,13-15). Zadaniem Kościołów jest wychowywanie serc, które przez konkretne czyny miłosierdzia przyjdą z pomocą cierpiącym, tym, którzy uciekają przed wojną, prześladowaniami i śmiercią. Tego rodzaju stosunek chrześcijan do innych ludzi od początku istnienia Kościoła był ich znakiem szczególnym.

Nasz kraj wiele razy stawał się schronieniem dla tych, którzy musieli uciekać przed prześladowaniami. W czasach Jagiellonów nasze ziemie zasłynęły z gościnności. Po upadku niepodległości także Polacy mogli jej doświadczyć w innych krajach. W latach 80. ubiegłego stulecia pomocy udzieliły nam kraje Europy Zachodniej. Dekadę później polskiej gościnności mogli doświadczyć Białorusini, Ukraińcy i Czeczeni. Jej podtrzymywanie i wychowywanie do niej powinno być wyrazem chrześcijańskiej wrażliwości i narodowej tradycji.

Nie ulega wątpliwości, że rozwiązanie problemu migracyjnego w Polsce i w Europie wymaga współpracy ludzi dobrej woli na wielu płaszczyznach. Potrzebna jest hojność i roztropność, otwarcie serca i ustanowienie praw gwarantujących poszanowanie godności własnych obywateli i tych, którzy proszą o pomoc.

Chrześcijanie powinni dążyć do współpracy z odpowiednimi organami władzy państwowej i organizacji społecznych. Tylko szeroko zakrojona akcja humanitarna i uwzględnienie politycznych i ekonomicznych przyczyn istniejących trudności może doprowadzić do rzeczywistej poprawy sytuacji. Niech będzie ona również impulsem dla rozwoju wolontariatu, także na poziomie naszych parafii, aby skutecznie i odpowiedzialnie zaradzić rodzącym się problemom.

Nie powinniśmy tracić z oczu głównej przyczyny aktualnego kryzysu migracyjnego, czyli wojen toczonych na Bliskim Wschodzie i w Afryce. Z tego wynika konieczność modlitwy o pokój, wszelkich zabiegów mediacyjnych i nieustannego apelowania do sumień rządzących. Wiele osób pozostało w swoich krajach i oczekuje, że nasza pomoc będzie kierowana bezpośrednio do poszkodowanych regionów. Jednocześnie musimy otoczyć opieką tych, którzy zdecydowali się opuścić ziemię swoich ojców. Wzywamy wiernych naszych Kościołów, aby trwali w modlitwie i świadczyli pomoc potrzebującym. Nie ustawajmy w dążeniu do przezwyciężenia zaistniałego kryzysu.

Ufamy, że Bóg da nam światłe oczy serca, abyśmy z ewangeliczną miłością sprostali wezwaniu Chrystusa: „Byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie” (Mt 25,35).

Warszawa, 30 czerwca 2016 r.

w imieniu Kościołów zrzeszonych w Polskiej Radzie Ekumenicznej

i Konferencji Episkopatu Polski

/pastor Leszek Wakuła/

Prezbiter Okręgu Centralnego Kościoła Chrześcijan Baptystów w RP

/ks. bp Jerzy Samiec/

Biskup Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP

/ks. bp Andrzej Malicki/

Superintendent Naczelny Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w RP

/ks. bp Marek Izdebski/

Biskup Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w RP

/ks. bp Wiktor Wysoczański/

Biskup Kościoła Polskokatolickiego w RP

/ks. bp Marek M. Karol Babi/

Biskup Naczelny Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP

/Metropolita Sawa/

Prawosławny Metropolita Warszawski i Całej Polski

/ks. abp Stanisław Gądecki/

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

KONTAKT

Centrum Pomocy Migrantów i Uchodźców Archidiecezji Warszawskiej
ul. Krakowskie Przedmieście 62
00-322 Warszawa
tel. 660 424 014
e-mail: migranci_warszawa@caritas.org.pl

Centrum Pomocy Migrantów i Uchodźców Archidiecezji Białostockiej

ul. Warszawska 32

15-077 Białystok

(85) 732 55 53

e-mail: migranci-bialystok@caritas.pl

Centrum Pomocy Migrantów i Uchodźców Diecezji Siedleckiej

ul. Terebelska 80 w 41
21-500 Biała Podlaska
tel. 504 078 830

(75) 771 65 61

e-mail: migranci-zgorzelec@caritas.pl

Centrum Pomocy Migrantów i Uchodźców Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej

ul. Bema 32-34

65-170 Zielona Góra

(53) 5442544

e-mail: zielonagora@caritas.pl

Caritas Polska

Caritas Polska
ul. Okopowa 55

01-043 Warszawa

aplikacja@caritas.pl

Obecnie Caritas Polska nie prowadzi procedur o zamówieniach publicznych w zakresie migrantów i uchodźców.